ជីវិតគឺជារបស់យើង ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចមករស់នៅជំនួសយើងបានឡើយ។ នៅលើវិថីដ៏វែងឆ្ងាយនេះ ការរំពឹង ឬពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃខ្លាំងពេក វាមិនខុសពីការប្រគល់សុភមង្គល និងវាសនារបស់ខ្លួនទៅឱ្យគេកំណត់នោះទេ។ មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានបន្ទុក និងផ្លូវត្រូវដើររៀងៗខ្លួន ដូច្នេះហើយ ការរៀនឈរដោយជើងទាំងពីរ ហើយហ៊ានប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាដោយផ្ទាល់ គឺជាខែលការពារដ៏រឹងមាំបំផុតសម្រាប់ជីវិត។

ភាពខ្លាំងមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ តែវាត្រូវបានដុសខាត់តាមរយៈការតស៊ូ និងការលះបង់។ រាល់ពេលដែលយើងដួល ហើយរៀនក្រោកឈរឡើងវិញដោយខ្លួនឯង នោះហើយជាពេលដែលយើងកំពុងសន្សំភាពរឹងមាំ។ ចូរអភិវឌ្ឍសមត្ថភាព ចំណេះដឹង និងចិត្តគំនិតឱ្យបានខ្ពស់ជានិច្ច ព្រោះមានតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ទេ ដែលជាបង្អែកដ៏គួរឱ្យទុកចិត្តបំផុតទាំងក្នុងពេលមានរលកខ្យល់ និងពេលមានព្យុះជីវិត។

ចូរកុំចាំទាល់តែមានអ្នកដទៃមកអុជបំភ្លឺផ្លូវឱ្យ តែត្រូវធ្វើជាពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលយើងរឹងមាំ និងមានម្ចាស់ការលើជីវិតខ្លួនឯង យើងមិនត្រឹមតែអាចការពារខ្លួនពីការខកបំណងនោះទេ ប៉ុន្តែយើងថែមទាំងមានលទ្ធភាពក្លាយជាបង្អែក និងជាម្លប់ដ៏ត្រជាក់សម្រាប់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់នៅជុំវិញខ្លួនថែមទៀតផង។ ត្រូវចាំថា៖ «បើចង់ហោះហើរឱ្យបានខ្ពស់ និងមានសេរីភាព ចូរប្រើប្រាស់ស្លាបរបស់ខ្លួនឯង»។