ស្នេហាក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទខ្មៅ

នៅភូមិតូចមួយជាយក្រុង មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ ដារ៉ា។ គាត់ជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ ស្រឡាញ់ការគូររូប និងចូលចិត្តអង្គុយមើលថ្ងៃលិចនៅមាត់ទន្លេ។ ជីវិតរបស់គាត់ធម្មតា រហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលគាត់បានជួបនារីម្នាក់ឈ្មោះ ស្រីនាង។

ស្រីនាងជាក្មេងស្រីដែលមានស្នាមញញឹមស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងភូមិ។ រាល់ពេលនាងញញឹម ដារ៉ាមានអារម្មណ៍ដូចជាពិភពលោកទាំងមូលភ្លឺឡើង។ ពួកគេបានជួបគ្នាជាញឹកញាប់នៅបណ្ណាល័យតូចមួយ ហើយមិត្តភាពក៏បានប្រែក្លាយទៅជាស្នេហា។

ពេលវេលាកន្លងទៅ ពួកគេស្រឡាញ់គ្នាកាន់តែខ្លាំង។ ដារ៉ាបានសន្យាថា៖

"មិនថាមានអ្វីកើតឡើង បងនឹងនៅក្បែរអូនជានិច្ច។"

ស្រីនាងញញឹមហើយឆ្លើយថា៖

អូនក៏ដូចគ្នា។"

ប៉ុន្តែជោគវាសនាមិនបានផ្តល់សុភមង្គលដល់ពួកគេទេ។ ថ្ងៃមួយ ឪពុករបស់ស្រីនាងបានជំពាក់បំណុលយ៉ាងច្រើន។ ដើម្បីសងបំណុល គាត់បានបង្ខំឱ្យស្រីនាងរៀបការជាមួយបុរសអ្នកមានម្នាក់ ដែលនាងមិនស្រឡាញ់។

ពេលដារ៉ាដឹងដំណឹងនេះ គាត់ព្យាយាមគ្រប់វិធីដើម្បីរារាំង។ គាត់ធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ សង្ឃឹមថានឹងរកប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជួយគ្រួសាររបស់នាង។ ប៉ុន្តែពេលវេលាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។

រាត្រីមុនថ្ងៃរៀបការ ពួកគេបានជួបគ្នានៅមាត់ទន្លេដែលធ្លាប់អង្គុយជាមួយគ្នា ទឹកភ្នែកហូរលើថ្ពាល់ស្រីនាង។ "បង... បើមានជាតិក្រោយ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាយើងនឹងបាននៅជាមួយគ្នា។" ដារ៉ាកាន់ដៃនាងយ៉ាងណែន។"កុំទៅ... ខ្ញុំមិនអាចរស់ដោយគ្មានអូនបានទេ។"

ប៉ុន្តែស្រីនាងគ្រាន់តែយំ ហើយដើរចេញទៅក្នុងភាពងងឹត។

ថ្ងៃរៀបការបានមកដល់។

ដារ៉ាឈរមើលពីចម្ងាយ ខណៈដែលនារីដែលខ្លួនស្រឡាញ់បំផុតកំពុងរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេង។ បេះដូងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាបែកខ្ទេចជាបំណែកៗ។

បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះ ដារ៉ាបាត់ខ្លួនពីភូមិ គ្មាននរណាដឹងថាគាត់ទៅណាទេ។

ប្រាំឆ្នាំក្រោយមក ស្រីនាងរស់នៅក្នុងជីវិតដែលគ្មានសុភមង្គល។ ប្តីរបស់នាងជាមនុស្សឃោរឃៅ និងមិនដែលស្រ���ាញ់នាងពិតប្រាកដ។

រាត្រីមួយ នាងបានទទួលសំបុត្រចាស់មួយ។

នៅលើសំបុត្រនោះមានអក្សរដែលនាងចាំបានច្បាស់ វាជាអក្សររបស់ដារ៉ាដៃរបស់នាងញ័រខ្លាំងពេលបើកវា។

ក្នុងសំបុត្រមានសរសេរថា៖

"បើអូនកំពុងអានសំបុត្រនេះ នោះមានន័យថាបងលែងនៅលើលោកនេះហើយ។ បងបានរង់ចាំអូនរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែបងមិនអាចបន្តទៀតបាន។ បេះដូងរបស់បងបានស្លាប់តាំងពីថ្ងៃដែលអូនចាកចេញទៅហើយ។"

ស្រីនាងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង នាងបានស្វែងរកព័ត៌មានអំពីដារ៉ា ហើយចុងក្រោយក៏បានដឹងការពិតដ៏ឈឺចាប់មួយ។

ដារ៉ាបានស្លាប់តាំងពីបួនឆ្នាំមុន គាត់បានលោតចូលទន្លេតែមួយដែលពួកគេធ្លាប់សន្យាស្នេហាជាមួយគ្នា។

ស្រីនាងបានទៅកាន់មាត់ទន្លេនោះខ្យល់ត្រជាក់បក់កាត់មុខនាងនាងអង្គុយនៅកន្លែងចាស់ដែលធ្លាប់មានដារ៉ា ទឹកភ្នែកធ្លាក់មិនឈប់"បង... ខ្ញុំមកយឺតពេកហើយ..."គ្មានអ្នកណាឆ្លើយតបមានតែសំឡេងខ្យល់ និងសំឡេងរលកទឹកប៉ុណ្ណោះ។

ពេលព្រះចន្ទលេចឡើងពីក្រោយពពក នាងបានឃើញប្រអប់តូចមួយកប់នៅក្រោមដើមឈើនៅក្នុងប្រអប់នោះ មានរូបគំនូរជាច្រើនសន្លឹកគ្រប់សន្លឹកសុទ្ធតែជារូបនាង។

ហើយនៅសន្លឹកចុងក្រោយ មានពាក្យមួយឃ្លា៖

"មនុស្សខ្លះស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែជោគវាសនាមិនអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេនៅជាមួយគ្នាទេ។" ស្រីនាងឱបរូបគំនូរទាំងនោះ ហើយយំរហូតដល់ភ្លឺ។មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក អ្នកភូមិបានរកឃើញស្បែកជើងរបស់នាងនៅមាត់ទន្លេប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាបានឃើញស្រីនាងទៀតឡើយ។

មានតែពាក្យចចាមអារ៉ាមថា នៅរាត្រីដែលមានព្រះចន្ទពេញវង់ គេអាចឃើញស្រមោលមនុស្សពីរនាក់អង្គុយក្បែរគ្នានៅមាត់ទន្លេនោះ...