សេចក្តីសុខពិតប្រាកដគឺកើតពីការអប់រំសំអាតចិត្តទេ ហេតុដូច្នេះកិច្ចការនេះគឺត្រូវធ្វើជាមួយខ្លួនឯង មិនមែនជាមួយអ្នកដទៃ ទាំងមិនមែនជាការតាមចាប់កំហុសអ្នកដទៃដែរ ។ ពេលយើងធ្វើអ្វីមួយ យើងត្រូវដឹងដោយខ្លួនឯង យើងត្រូវតែដឹងអំពីកាយ និងចិត្តរបស់យើង។ យើងត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងក្នុងបច្ចុប្បន្នកាល មិនមែនក្នុងអតីតកាល ឬអនាគតកាលទេ ។ យើងគួរតែធ្វើវាដោយកម្លាំងស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្ន មិនមែនដោយភាពខ្ជិលច្រអូសបណ្តែតបណ្តោយទេ។ ប៉ុន្តែសកម្មភាពនីមួយៗរបស់យើងគួរតែមានលក្ខណៈធម្មតា ធម្មជាតិ សាមញ្ញ មិនមែនធ្វើអ្វីដែលមនុស្សមិនអាចយល់បាននោះទេ នេះគឺជាផ្លូវកណ្តាលតែមួយគត់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលព្រះពុទ្ធបានបង្រៀន ! ។

