ការអត់ធ្មត់ដ៏ត្រឹមត្រូវគឺៈ
ការប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងវិញ្ញាណទាំង ៦នេះឯង ភ្នែកបានឃើញរូប ត្រចៀកបានឮសំឡេងជាដើម ។ នេះគឺជាអ្វីដែលវាកំពុងបង្រៀនយើងឥតឈប់ឈរអំពីវិធីផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនតាមផ្លូវភ្នែកត្រចៀកជាដើមនេះ ដែលវាតែងតែត្រលប់មកកាន់រឿងរ៉ាវទាំងនេះវិញដដែលៗឥតឈប់ឈរ ។ ប៉ុន្តែដើម្បីមានភាពស្មោះត្រង់ជាមួយខ្លួនឯង យើងពិតជាដឹងទាន់ថាវាមានអ្វីបានកើតឡើង នៅពេលភ្នែកឃើញរូប ត្រចៀកលឺសម្លេង ។ ពេលភ្នែកមើលឃើញអ្វីមួយ តើភាពរីករាយកើតឡើងឬភាពក្តៅក្រហាយកើតឡើង ? តើយើងពិតជាបានតាមស៊ើបអង្កេតចិត្តពិតមែនទេ ឬក៏ចេះតែភ្លេចខ្លួនធ្វើព្រងើយ ? ។ បើយើងបានស៊ើបអង្កេត យើងនឹងដឹងទាន់ថា ភាពរីករាយត្រេកត្រអាលនេះគឺជាហេតុនាំឲ្យកើតទុក្ខ ហើយសេចក្តីក្តៅក្រហាយក៏ជាហេតុនាំឲ្យកើតទុក្ខ ។ យើងក៏ដឹងយ៉ាងច្បាស់ទៀតថា សេចក្តីមិនប្រកាន់គឺជាហេតុនាំឲ្យកើតសុខ ឬ រលាស់ផុតទុក្ខ ។ ប្រតិកម្មទាំងពីរនេះ(សុខនិងទុក្ខ)ពិតជាមានតម្លៃដូចគ្នា គឺមានតែទុក្ខតែម៉្យាង(ព្រោះជាវិបរិណាមធម៌ ធម៌ប្រែប្រួល) នៅពេលដែលយើងបណ្តោយឲ្យពួកវាកើតឡើង យើងអាចមើលឃើញកំហុសរបស់ពួកវាដែលជាផលវិបាកមកលើខ្លួនឯង ។ បើមានសេចក្តីរីករាយកើតឡើងក៏ដឹងត្រឹមតែរីករាយ បើមានទុក្ខកើតឡើងក៏ដឹងត្រឹមតែជាទុក្ខ បើមានការជាប់ប្រកាន់គឺគ្រាន់តែជាការស្អប់ខ្ពើមគ្នាបានកើតឡើង នេះគឺជាវិធីដើម្បីកម្ចាត់ពួកវា គឺត្រូវមានសតិស្មារតីតាមដឹងទាន់នេះឯង ។
អ្នកមិនដឹងខ្លួនថា អ្នកគឺខ្លាំងរឹងមាំប៉ុណ្ណានោះទេ ដរាបណានៅពេលណាមួយនោះអ្នកចាំបាច់ត្រូវតែប្រើសមត្ថភាពខ្លួនឯងផ្ទាល់ទើបអ្នកបានឃើញយ៉ាងជាក់ច្បាស់ថា អ្នកអស្ចារ្យប៉ុណ្ណា ! ។ កុំចេះតែបន្ទាបបន្ថោកខ្លួនឯង ដែលបានត្រឹមតែធ្វើឲ្យខួរក្បាលចុះទន់ខ្សោយអត់ប្រយោជន៍ឲ្យសោះ !


