ការពោលស្ដីដោយប្រុងប្រយ័ត្នឈ្មោះថារក្សា ព្រោះថាសម្ដីមួយមាត់ដែលយើងពោលទៅជាតមលៃរបស់យើង ដូចជាពាក្រខ្មែរថា ៉មនុស្សយកសម្ដី ដំរីយកភ្លុក ៉ ។ ការរក្សាសម្តីមាន៤ដំណាក់កាល ៖
- ត្រូវពិចារណាមុននិយាយ តើពាក្យនោះល្អ ឬអាក្រក់ ស៊កសៀត បញ្ឈឺចិត្តគេឬទេ មានប្រយោជន៍ឬទេ ។
- បើពោលទៅហើយ ប្រយ័ត្នប្រយែងកុំឲ្យច្រើនពេក កុំឲ្យតិចពេក កុឲខ្លាំងពេក កុំឲ្យខ្សោយពេក ពោលពាក្យផ្អែមល្ហែមចូលត្រចៀកអ្នកដទៃ ។
- ព្យាយាមកុំនិយាយវិចិយទុច្ចរិតទាំង៤ គឺភូតកុហុស ញុះញង់ ជេរប្រទេច ឬនិយាយមិនបានការ។
- ព្យាយាមនិយាយតែសុច្ចរិតទាំង៤។
បើបានសន្យាជាមួយអ្នកណាហើយ ការសន្យានោះ ហាក់ដូចជាចំណង យើងត្រូវតែធ្វើតាមសន្យានោះឲ្យបាន ទើបប្រសើរ គេហៅថា វចីសច្ចៈ។

