រឿងស្នេហាដ៏វែងនៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ

នៅក្នុងភូមិមួយស្ងប់ស្ងាត់ជិតទន្លេមេគង្គ មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ សុរិយា (សូរ្យា)។ គាត់ជាក្មេងប្រុសសាមញ្ញ បេះដូងពោរពេញដោយសុបិន និងសេចក្តីស្រឡាញ់។ រៀងរាល់ព្រឹក គាត់តែងតែដើរតាមច្រាំងទន្លេ មើលព្រះអាទិត្យរះ និងស្តាប់សម្លេងខ្យល់ប៉ះស្លឹកឈើ។
មួយថ្ងៃ នៅក្រោមម្លប់ដើមត្នោត គាត់បានជួបនារីម្នាក់ឈ្មោះ ស្រីមុំ។ ភ្នែកនាងភ្លឺដូចពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស្នាមញញឹមរបស់នាងធ្វើឱ្យបេះដូងសុរិយា ទប់មិនជាប់។ ពេលនោះ គាត់មិនដឹងទេថា ជួបនារីនេះ នឹងផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់គាត់ទាំងមូល។
រៀងរាល់ល្ងាច ពួកគេជួបគ្នានៅច្រាំងទន្លេ និយាយពីសុបិន អនាគត និងក្តីសង្ឃឹម។ សុរិយាសន្យាថា
“ខ្ញុំនឹងស្រឡាញ់អ្នក ដូចទន្លេមេគង្គ ដែលមិនធ្លាប់ឈប់ហូរ”
ស្រីមុំស្តាប់ហើយ ទឹកភ្នែកស្រក់ដោយសេចក្តីសុខ។
តែសេចក្តីស្រឡាញ់ មិនតែងតែស្រួលឡើយ។ គ្រួសាររបស់ស្រីមុំចង់ឱ្យនាងរៀបការជាមួយបុរសមានទ្រព្យ។ ស្រីមុំឈឺចាប់ បេះដូងរងរបួស ប៉ុន្តែនាងមិនអាចបោះបង់សុរិយាបានទេ។ នាងនិយាយថា
“ស្នេហាមិនមែនជាទ្រព្យសម្បត្តិ ប៉ុន្តែជាបេះដូង”
សុរិយាខិតខំធ្វើការ ថ្ងៃនិងយប់ ដើម្បីបង្ហាញថា សេចក្តីស្រឡាញ់អាចបង្កើតអនាគតបាន។ ពេលវេលាបានបង្ហាញសេចក្តីពិត—ភាពស្មោះត្រង់ និងការអត់ធ្មត់ ធ្វើឱ្យគ្រួសាររបស់ស្រីមុំយល់ចិត្ត។
ថ្ងៃមង្គលការ មេឃភ្លឺស្រស់ ព្រះច័ន្ទរះលើទន្លេមេគង្គ។ សុរិយានិងស្រីមុំកាន់ដៃគ្នា សន្យាថា នឹងនៅជាមួយគ្នា គ្រប់រដូវជីវិត។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ ក្លាយជារឿងនិទាន ដែលភូមិនោះនិយាយរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។
ស្នេហាពិត មិនដែលចាញ់ពេលវេលា។