នៅក្នុងភូមិតូចមួយដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយដើមត្នោត និងស្រែស្រស់បំព្រង មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ ដារ៉ា។ គាត់ជាក្មេងប្រុសធម្មតា តែមានបេះដូងពេញទៅដោយក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីសុបិន។
នៅភូមិនោះដែរ មាននារីម្នាក់ឈ្មោះ ស្រៃពៅ ស្រីស្រស់ស្អាត សុភាពរាបសា និងមានភ្នែកទន់ភ្លន់ដូចពន្លឺព្រះចន្ទ។
រាល់ល្ងាច ដារ៉ា និង ស្រៃពៅ តែងតែជួបគ្នានៅច្រាំងទន្លេមេគង្គ។ ពួកគេអង្គុយមើលទឹកហូរ ស្តាប់សំឡេងខ្យល់ និងន��យាយគ្នាអំពីជីវិត។
ស្រៃពៅ ចូលចិត្តស្តាប់ដារ៉ានិយាយអំពីអនាគត ចំណែកដារ៉ា ចូលចិត្តមើលស្នាមញញឹមរបស់ស្រៃពៅ ដែលធ្វើឲ្យពិភពលោករបស់គាត់ភ្លឺថ្លា។
ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលព្រះអាទិត្យកំពុងលិចក្រោយភ្នំ ដារ៉ា បានប្រមូលកម្លាំងចិត្ត ហើយនិយាយថា៖
“ស្រៃពៅ អ្នកគឺជាសុបិនដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងជីវិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រលាញ់អ្នក ដោយបេះដូងទាំងមូល”។
ស្រៃពៅ ស្ងៀមស្ងាត់មួយភ្លែត ទឹកភ្នែករលឹមក្នុងភ្នែក ហើយឆ្លើយថា៖
“ខ្ញុំរង់ចាំពាក្យនេះយូរហើយ។ បេះដូងខ្ញុំ ក៏ស្រលាញ់អ្នកដូចគ្នា”។
តែស្នេហាមិនតែងតែរលូន។ ដ���រ៉ា ត្រូវទៅធ្វើការនៅទីក្រុងឆ្ងាយ ដើម្បីរកប្រាក់សម្រាប់អនាគតរបស់ពួកគេ។ ពេលបែកគ្នា ស្រៃពៅ ឈរមើលដារ៉ា ដោយបេះដូងឈឺចាប់ តែពេញទៅដោយក្តីសង្ឃឹម។
រាល់យប់ ពួកគេសរសេរសំបុត្រទៅមក ប្រាប់ពីការនឹករលឹក និងក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនធ្លាក់ថយ។
ស្រៃពៅ ជឿថា ស្នេហាពិត មិនខ្លាចចម្ងាយទេ។
បន្ទាប់ពីពេលវេលាយូរ ដារ៉ា ត្រឡប់មកភូមិវិញ។ នៅច្រាំងទន្លេដដែល គាត់បានចាប់ដៃស្រៃពៅ ហើយនិយាយថា៖
“ខ្ញុំត្រឡប់មក ដើម្បីរស់ជាមួយអ្នកជារៀងរហូត”។
ព្រះអាទិត្យរះលើទន្លេមេគង្គ ស្នេហារបស់ពួកគេ ក៏រះដូចគ្នា—ស្ងប់ស្ងាត់ ��្រស់ស្អាត និងអស់កល្បជានិច្ច។
0.000 SRY0