អ្នកដទៃសរសើរយើងថា “ល្អ ១០០ដង” មិនស្មើនឹងយើងខ្លួនឯងដឹងថា “ខ្លួនឯងល្អ ១ដង”។ អ្នកដទៃចោទយើងថា “អាក្រក់ ១០០ដង” មិនស្មើនឹងយើងខ្លួនឯងដឹងថា “ខ្លួនឯងអាក្រក់ ១ដង”។ បើយើងអវិជ្ជា យើងត្រូវការការចង្អុលបង្ហាញពីអ្នកដទៃ តែបើយើងមានវិជ្ជាហើយ គឺយើងត្រូវដឹងខ្លួន ក្រើនរម្លឹក ដាស់តឿនខ្លួនឯងជានិច្ច។ អ្វីដែលមនុស្សហៅថា “ល្អអាក្រក់ ខុសត្រូវ សមឬមិនសម កុសលឬអកុសល” សុទ្ធតែកើតចេញពីកម្រិតចំណេះដឹង កម្រិតបទពិសោធ កម្រិតចិត្តទាំងអស់...។ គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានសិទ្ធិវាយតម្លៃ វិនិច្ឆយ ហើយរាល់ការវាយតម្លៃ វិនិច្ឆយរបស់មនុស្ស មិនខ្ពស់ជាងចំណេះដឹងនៃខ្លួន មិនឆ្ងាយជាងបទពិសោធនៃខ្លួន និងមិនហួសកម្រិតចិត្តរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានសិទ្ធិគិត តែមិនប្រាកដថាគិតត្រូវទេ។
62.428 SRY0