«បើសិនខ្ញុំជាដើមឈើដូចជាឯង ម្ល៉េះសមខ្ញុំមិនបាច់ឃ្លាតឆ្ងាយពីឯងទេ ហើយបើឯងគឺជាមនុស្សមានជើងដើរដូចជាខ្ញុំ ពួកយើងប្រាកដជាអាចទៅណាមកណាជាមួយគ្នាបានហើយ។ បើខ្ញុំប្រឡងបាក់ឌុបមិនជាប់ ខ្ញុំក៏មិនបាច់ពិបាកចិត្តយ៉ាងនេះដែរមែនទេ? ហេតុអ្វីខ្ញុំល្ងង់ម្ល៉េះ...? រស់នៅជាមនុស្សពិតជាពិបាកណាស់! មិនអាចធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តនឹកឃើញឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដេកផ្អែកឯង អានរឿងនិទានឲ្យឯងស្តាប់... ក៏វាជារឿងខុសឆ្គងដែរឬ? ខ្ញុំត្រូវតែទៅរៀនបន្តដើម្បីថ្ងៃអនាគត ប៉ុន្តែខ្ញុំហាក់កំពុងបោះបង់ចោល សុភមង្គលមួយនៅក្នុងដៃខ្ញុំចោលទៅវិញ។
...ឱ! បើពេលវេលាចេះតែរសាត់ទៅមុខមិនឈប់យ៉ាងនេះ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានរស់នៅក្បែរឯងទៀត... តើពេលវេលាដែលពួកយើងនៅជាមួយគ្នាកាន់តែតិចទៅៗហើយមែនទេ? ខ្ញុំមិនចង់ប្រឡងប្រណាំងនឹងពេលវេលាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឲ្យពេលវេលាអាណិតកុំដើរលឿនពេក នៅពេលដែលខ្ញុំនៅជាមួយមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ...។»

