ប្រសិនបើយើងតាមរត់ចាប់ការសរសើរ និងការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ យើងនឹងមិនមានក្តីសុខទេ។
កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា តម្លៃរបស់ខ្ញុំគឺស្ថិតនៅលើចំនួនមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលគិតថាខ្ញុំស្អាត គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ជាពិសេសមនុស្សប្រុស។ ខ្ញុំខ្វល់ពីរូបរាងរបស់ខ្ញុំ ខ្វល់ពីពាក្យរបស់អ្នកដទៃ។ ខ្ញុំជឿថាមានមនុស្សជាច្រើន ជាពិសេសក្មេងស្រីដែលមានអារម្មណ៍បែបនេះ ព្រោះយើងត្រូវបានសង្គមបង្រៀនតាំងពីក្មេងថា បើយើងស្អាត បើគេស្រឡាញ់យើងច្រើន គឺយើងមានតម្លៃ។ គេជូនពរកូនប្រុសថាឲ្យរកស៊ីបាន ឲ្យពូកែ ប៉ុន្តែគេជូនពរក្មេងស្រីថាឲ្យធំឡើងរូបរាងស្អាត។ ការគិតបែបនេះហើយ ទើបធ្វើឲ្យមនុស្សស្រីគិតថា រូបរាងរបស់យើងគឺជាចំណុចដែលល្អ សំខាន់ជាងគេ។
ប៉ុន្តែក្រោយមកនេះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដឹងថា ពាក្យរបស់អ្នកដទៃ ការចាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃមិនបានកំណត់តម្លៃរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនមែនកើតមកដើម្បីផ្គាប់ភ្នែករបស់អ្នកណាម្នាក់ទេ។ ម៉្យាងមនុស្សយើងសាវាណាស់ ការសរសើររបស់គេ គឺមិនទៀងទេ ហើយបើយើងតាមតែចាប់ពាក្យសរសើរនេះ យើងនឹងមិនសប្បាយចិត្តទេ។ យើងនឹងធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តគេ។
អ្វីដែលខ្ញុំបានរៀន គឺមានពាក្យមនុស្សម្នាក់ដែលសំខាន់ជាងគេបំផុត។ មនុស្សម្នាក់ដែលកំណត់តម្លៃ និងក្តីសុខរបស់ខ្ញុំ។ ហើយម្នាក់នោះគឺខ្ញុំខ្លួនឯង។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរៀនពេញចិត្តនូវអ្វីដែលខ្ញុំមាន ពេញចិត្តនូវមនុស្សដែលខ្ញុំឃើញក្នុងកញ្ចក់។ ហើយបើខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អនឹងខ្លួនឯង គឺវាគ្រប់គ្រាន់ហើយ។
មានពាក្យគេនិយាយឲ្យខ្ញុំ ថាខ្ញុំថ្នល់ជាតិ ឬរិះគន់ផ្នែកណាមួយនៃរូបរាងខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែពាក្យទាំងនោះមិនសំខាន់ទៀតទេសម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំមិនទាំងស្គាល់អ្នកនិយាយនោះផង តើឲ្យតម្លៃពាក្យរិះគន់របស់គេធ្វើអី? ហេតុអ្វីត្រូវឲ្យអំណាចឲ្យគេកំណត់ភាពរីករាយរបស់ខ្ញុំ? ធ្លាប់ឃើញគេនិយាយថា មនុស្សស្រីបើរូបរាងបែបនេះ ឬមានសាក់ ឬមានសក់ពណ៌ ឬមានចំណុចអ្វីមួយ គឺមនុស្សប្រុសមិនស្រឡាញ់ទេ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គឺខ្ញុំរស់នឹងពាក្យមួយថា ខ្ញុំមិនមែនរស់ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តអ្នកណាមួយក្រៅពីខ្លួនឯង។
If you chase other people's praise or validation, you will never be truly happy.
When I was young, I used to think that my worth was determined by the number of people who found me attractive and interesting, especially men. I cared about my appearance, about what other people say. I believe that many people, especially young women, have felt the same way because we were taught by society that if we're pretty, if we're desirable, then we have worth. When people give wishes for boys, they wish for them to grow up to be a successful person and earn lots of money, but when people give girls wishes, they wish for them to be grow up to be pretty. This kind of thing makes women think that our best attribute is our beauty.
But as I grow up, I start to realize that other people's words and attention don't determine my worth. I wasn't born to please anyone--for anyone's gaze. Besides, people are fickle, and so are their praise and validation. If you chase their validation, you won't be happy. You'd do everything to please others.
What I've learned is that there's one person whose words matter the most. One person who determines my worth and happiness. And that person is me. I've learned to accept myself, to love the person I see in the mirror. If I feel good about myself, that's enough.
People have said things to me like I'm flat or criticized certain parts of my body. But those words no longer matter to me because I don't even know these people. Why would I give value to their words? Why would I give them the power to decide my happiness? I've seen people say that men don't like women who look a certain way, have tattoos, colored hair, or have certain attributes. But right now, my mantra is, I don't live to please anyone other than myself.
1162.868 SRY