កាលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានត្រាស់ដឹងជាលើកដំបូង ទ្រង់បានសំដែងធម៌អំពីប្រយោជន៍ក្នុងការត្រេកអរ និងប្រយោជន៍ក្នុងការរំលត់ទុក្ខចំពោះបញ្ចវគ្គីយ៍៖
ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មាគ៌ាឈានដល់កាន់ភាពត្រេកត្រអាលជាផ្លូវស្រួល ផ្លូវធូររលុង ធ្វើចិត្តឲ្យជាប់ក្នុងកាម(កាមៈសុខោល្លិកានុយោគ) ការធ្វើខ្លួនឲ្យជាទុក្ខលំបាក ការធ្វើបាបកាយគឺជាផ្លូវតប់ប្រមល់(អត្តកិល្លៈមថានុយោគ) ផ្លូវទាំងពីរនេះជាផ្លូវអម ជាផ្លូវថោកទាប មិនមែនប្រព្រឹត្តិទៅដើម្បីការត្រាស់ដឹងឡើយ ...។ អដ្ឋង្គិកមគ្គ ជាមជ្ឈិមបដិបទា ទើបជាផ្លូវទៅកាន់ការត្រាស់ដឹងយ៉ាងពិតប្រាកដ !
360.568 SRY0