#ទីបំផុតយើងហត់រៀងខ្លួន

មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ យើងប្រឹងរត់តាមគេហើយចំពោះមនុស្សដែលយើងមិនស្រឡាញ់ យើងបែរជាប្រឹងរត់គេចពីគេ។ ទីបំផុតទើបដឹងថារវាងអ្នកដែលប្រឹងរត់ដេញចាប់ក៏ហត់អ្នកប្រឹងរត់គេចក៏ហត់។ ការដែលយើងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ គឺវាមិនមែនដោយសារតែយើងត្រូវស្រឡាញ់ទេ។ ការស្រឡាញ់ វាមិនមែនជាតួនាទីឡើយ តែវាជាអារម្មណ៍ដែលពុំមានហេតុផល និងប្រភពច្បាស់លាស់។ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវបង្ខំខ្លួនឯង ឱ្យទៅស្រឡាញ់មនុស្សដែលយើងមិនបានស្រឡាញ់ ហើយក៏មិនចាំបាច់ដែលត្រូវបង្ខំចិត្តឱ្យបញ្ឈប់អារម្មណ៍ស្រឡាញ់ ចំពោះមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ដូចគ្នា។ ការស្រឡាញ់គ្រាន់តែត្រូវការការបំពេញ ឬការផ្ដល់ឱ្យនូវចំណែកនៃសេចក្ដីសុខរវាងគ្នានឹងគ្នា ការលះបង់ដែលគ្មានលាយឡំនូវអារម្មណ៍ចង់បានការតបស្នងត្រលប់មកវិញ សុំត្រឹមតែជាចំណែកនៃសេចក្ដីសុខតូចមួយ សម្រាប់មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់។ ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់វាមិនខុសពីស្រឡាញ់មនុស្សទូទៅឡើយ ពីព្រោះថាសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដពុំមានការបែងចែកអ្វីឡើយ។ ពីព្រោះស្រឡាញ់គឺសេចក្ដីមេត្តា ស្រឡាញ់គឺលើកលែងអត់ទោស ស្រឡាញ់គឺផ្ដល់ឱ្យ ស្រឡាញ់គឺសង្គ្រោះ ស្រឡាញ់គឺប្រាថ្នាចង់ឱ្យគេទទួលបាននូវសេចក្ដីសុខ។