អាឌាវ យប់ថ្មើណេះហើយ ហ្អែងទើបមកពីណា

_អាឌាវ យប់ថ្មើណេះហើយ ហ្អែងទើបមកពីណា?

_បាទ...ខ្ញុំទើបមកពី ហែរកឋិន ឪ....ជូនបុណ្យ ជូនកុសលពុក និង ម៉ែផង បាទ៎!

ឮតែប៉ុណ្ណេះ ឪខ្ញុំស្រាប់តែទូញង៉ោង ឱបខ្ញុំគ្រឹប...

_អាឌាវ កូនមាសឪពុក! កូនឯងចេះធ្វើបុណ្យទៀន ចេះជួយរៀបចំហែរកឋិនជាមួយលោកឪ! អាសង្ហាកូនឪ!

ឯងហ្អើយឯង! (ឪស្រែកហៅម៉ែ) អាឌាវកូនយើង វាមកពីហែរកឋិន វាជូនបុណ្យ ជូនកុសលយើងទៀតឯង...

ម៉ែសម្លក់ឪ ភ្នែកចង់ប៉ុនត្នោតទុំ ហើយច្រែតៗមក៍៖

_ឯងហ្អើយឯង! ថាអាឌាវទៅវាឆ្កួត! ហើយចុះឯងឆ្កួតតាមវាដែរ? ខែមិថុនា ខែ៦ ខែហ្នឹង អាណាគេហែរកឋិន ឯងថាមើល៍?

ស្របពេលឪ កំពុងស្ដាប់ម៉ែច្រែតៗ ខ្ញុំឡើងទៅងូតទឹកនៅខាងលើបាត់ស្រមោល ទើបតែឮ សូរឪស្រែកថា៖

_អាអម្បែងក្បាល! ហ្អែងលេងបាន សូម្បីតែអញ អ្នកបង្កើតក្បាលហ្អែងមក៍ អាឌាវ...អា....

_ឈប់ឪ! ខ្ញុំស្រែកពីលើផ្ទះមក...អ្នកបង្កើតគឺម៉ែ ហើយឪជាអ្នកផ្ដល់កំណើត កែសម្រួលផងឪ ហើយចាំជេរបន្ដ លោកពុក ម្ចាស់ជីវិតកូន...ថារួចខ្ញុំលឹបក្បាលចូលបន្ទប់ទឹកវិញ។

_ឪពោលង៉ូវៗ....ទេថា វាល្ងង់ក៏ដូចមិនល្ងង់។ ព្រោះមានអាណាមួយ ដែលនឹកឃើញឆ្លើយថា មកពីហែរកឋិន ឱ្យរអិលបែបនេះកើត? វាឆ្លាតវាចេះរកនឹកឃើញ វាមានខួរក្បាលល្អលើសមនុស្សធម្មតាតើសនេះ!

_អើ...កូនមាស ឪពុក ងូតទឹករួចមកហូបបាយកូន!

_បាទ៎ឪ...លោកឪពុកម្ចាស់សួត!

_ហួចបេះដូងហ្អែងទុកឱ្យអាណាហ្អា?

_ទុកឱ្យ នួនល្អង ណាឪ!

_អញ ស្មានតែហ្អែងទុកម៉ែឯង!

_ព្រោះបេះដូងវាមានតែមួយ បើមានពីរ ទុកម៉ែដែរហើយ។ ម៉ែទុកឱ្យឪ អ្នកចាត់ចែងចុះ!